Blog

Verslag van de O trek

Verslag van de O trek

Het lijkt alweer eeuwen geleden, maar toch valt dat stiekem wel mee. Aan het begin van mijn wereldreis deed ik iets wat al heel lang op mijn bucketlist stond. Ik liep namelijk de O trek in Patagonie, Chili. Een werkelijk waar prachtige tocht, maar ook stiekem wel een flinke beproeving. Maar hee I made it en mag trots zeggen dat ik deze tocht voltooid heb. Omdat er misschien meer mensen interesse in deze tocht hebben, heb ik een verslag van de O trek geschreven. Hopelijk word je erdoor geïnspireerd.

Dag 1: Visitorscentre naar Seron, 13 km

De eerste dag van deze tocht verliep op zijn gemakje, al moest ik er in de ochtend wel erg vroeg mijn bed voor uit. Ik nam namelijk de bus van 6.45 richting Laguna Amarga. Vanaf hier kun je beginnen aan de trail of de shuttlebus nemen. Zelf had ik bedacht dat ik best vanaf daar kon beginnen, maar toen ik er eenmaal was, zag ik niet echt een trail ergens. Daarnaast werd iedereen een beetje richting de shuttlebussen gedirigeerd. Oké dan maar met de shuttlebus naar het visitorscentre om daar te beginnen (achteraf beter, want het stuk ernaar toe liep vooral over de weg die de bus ook reed. Niet echt een mooi stukje dus.

Bij het visitorscentre was het tijd om mijn backpack op te heizen en de trail op te gaan. Tijdens deze 8 daagse tocht draag ik mijn eigen tent en daarnaast ook mijn eigen eten. Totaal onafhankelijk dus, al moet je wel op de campings overnachten. De eerste dag is een soort van opwarmertje. De trail is niet echt moeilijk en is grotendeels vlak. Wel zie je af en toe al wat mooie plekjes voorbijkomen. Doordat het een makkelijke route was, liep ik vrij vlot en was ik dus ook al op tijd bij de camping. Helaas moest je daar nog minstens een uur wachten op de check-in, wel de perfecte tijd om alvast wat mensen te leren kennen.

Dag 2: Seron naar Dickson, 19 km

De tweede dag scheen een moeilijkere dag te worden. Vooral omdat die iets langer was, maar ook omdat er een flinke klim in zat. Helaas had ik niet al te best geslapen en heb ik heb behoorlijk koud gehad. Daarom besloten om maar gewoon vroeg op pad te gaan. De dag begon met een klein stukje vlak, maar daarna kwam dan de zware klim. Deze was ook echt flink pittig, want je bleef maar stijl omhoog gaan. Eenmaal boven was ik toe aan en pauze, maar dat werd mij helaas niet gegund. Ik probeerde een foto te maken van een prachtig bergmeer, maar het waaide zo hard dat ik mij echt aan mijn wandelstokken moest vastklampen.

Om je reis aangenamer te maken heb ik een aantal links voor je verzameld die je kunt gebruiken bij het boeken van je reis. Wat dacht je bijvoorbeeld van je vliegticket of busticket? Ook kan het fijn zijn om je overnachting al te boeken. Dat kan via Booking, Agoda of Hostelworld. Wil je een auto huren, dan raad ik dat aan bij SunnyCars te doen.

Gelukkig ging het daarna bergaf en werd de wind iets minder. Wel bleef je regelmatig uitzicht hebben op de prachtige bergmeren. Dit was de reden waarom ik deze trektocht graag wou doen. De dag verliep goed tot een uur of 12 en toen begon ik mijzelf moe te voelen. Gelukkig was het vanaf hier nog maar een uurtje te gaan. Dit liep vooral in het bos en daar stonden ook plaatjes met wat je kon tegenkomen. Bijvoorbeeld een Puma. Helaas (of gelukkig) ben ik deze niet tegengekomen.

Het laatste stukje kreeg je uitzicht op de camping met daarnaast een prachtig meer met ijsschotsen erin. Hoe gaaf! De camping was daarnaast ook veel fijner ten opzichte van de eerste. Hier had je mooie beschutte plekken, een prachtig uitzicht en daarnaast was er een ruime eetruimte om te koken en warm te worden.

Dag 3: Dickson naar Los Perros, 13 km

Dag 3 begon niet al te best. De hele nacht regende het en ook in de ochtend bleef het maar bezig. Er zat helaas niets anders op dan de tent nat in te pakken en maar gewoon op pad te gaan. Deze dag was weer relatief makkelijk en dat is fijn, want morgen is de belangrijkste dag. Later meer hierover. Je begon met een flinke klim en liep daarna vooral door het bos heen. Fijn want het is maar weinig droog geweest deze dag. Een half uurtje voor de camping is nog een mooi uitzichtpunt op een gletsjer, maar toen ik daarnaar onderweg was, begon het hard te sneeuwen. Oké snel richting camping dus.

De Los Perros camping is de meest basic die je hier kunt vinden. Zo heb je hier bijvoorbeeld geen warme douches (ach die waren er de afgelopen 2 dagen ook niet, al zeiden ze bij check-in van wel). en zijn er vrijwel geen andere faciliteiten. Wel was er een eetzaal weer waar je kon koken, spelletjes kon doen en eten uiteraard. Het plan was om vroeg naar bed te gaan, want morgen was de dag waarbij we de pas moesten oversteken. De moeilijkste dag dus. Helaas toen we aan het eten waren kwam de Ranger binnen met de mededeling dat er om 8 uur een safety briefing zou zijn. Wij keken daar niet echt van op, want ja moeilijke dag. Tot er rumoeren kwamen dat er onwijs veel sneeuw lag en iemand een ongeluk had gehad die dag.

Je snapt dat de sfeer omsloeg en dat we allemaal een beetje gingen speculeren. Want ja terug kan niet en een andere route is er niet. Pffff dan duurt wachten tot 8 lang. Toen de Ranger met zijn verhaal begon werd duidelijk dat de situatie gevaarlijk kon zijn. Er lag sneeuw tot heuphoogte en alleen de pas oversteken lieten ze niet toe. We mochten in 2 groepen vertrekken (6-7 uur) waarbij de laatste de snellere groep met de Ranger was. De rest moest voor de pas wachten tot die er was en hij zou ons dan de pas overhelpen. Oké prima we mogen in ieder geval, dus op naar bed.

O trekking

Dag 4: Los Perros naar Grey, 17 km (gemiddelde wandeltijd 10-12 uur)

De wekker ging vandaag al vroeg. Net als iedere nacht sliep ik ook weer niet al te best deze nacht, al had dat nu ook vast met spanning te maken. Ik besloot om om 6,50 samen met een Iers stel te vertrekken. Zo hoefde je niet te haasten met de snelle groep, maar hoefde je ook geen uur boven bij de pas te wachten. Daar aangekomen waren er al veel mensen en was het wachten op de snelle groep. De arriveerde een tijdje later.. Zonder de Ranger. Ze hadden tot 7.10 gewacht en toen was die er nog steeds niet, dus besloten ze te gaan. De groep was gelukkig daarna vrij unaniem. Oké als we met z’n allen als groep gaan dan is het vast veilig. Mooi die saamhorigheid.

Zo gezegd, zo gedaan dus en daar gingen we met de hele groep. De klim was echt heel pittig. Er lag inderdaad heel veel sneeuw en je moest proberen in de voetstappen van je voorganger te blijven. Helaas hield de sneeuw het lang niet altijd, dus regelmatig viel je echt een heel stuk naar beneden met 1 been. Heel erg veel klimmen en klauteren dus. Ik weet niet hoelang we erover gedaan hebben, maar minimaal een uur. En toen kregen we de beloning. Een prachtig uitzicht op de Grey gletsjer. Hier hebben we dan ook zeker van genoten, maar we moesten verder, want erg ver waren we nog niet.

Waar ik tijdens de klim regelmatig viel, bleek de afdaling veel erger te zijn. Ik ben echt zo onwijs vaak onderuit gegaan en ook hard. Op een gegeven moment gleed ik ook keihard naar beneden en ik had het geluk dat een Belgische jongen en stukje verder mij kon tegenhouden. Dit was wel het moment dat we met een groepje besloten om gewoon te gaan glijden. Dit was zo onwijs grappig en ook een stuk makkelijker. Daarna in het bos was de sneeuw weg, maar nog steeds spekglad door de modder. Oftewel ook hier ben ik flink gevallen. Gelukkig alleen een scheur in mijn regenbroek.

Na een flink eind werd de route vlakker en niet meer glad. Heel fijn, maar ik moest echt nog een flink eind. Af en toe kwam je ook prachtige hangbruggen tegen die je over moest steken en na 1 van die bruggen ben ik op het trappetje gaan zitten. Ik was zo onwijs moe en kon gewoon niet meer. Ik besloot op dat moment dat ik nooit meer ging hiken. Maarja ik moest wel door, dus langzaam aan ben ik verder gewaggeld. Achteraf was ik nog heel snel, want ik kwam helemaal verrot om 3 uur aan bij de camping. De snelste jongens waren er om half 2 en de laatste mensen kwam om 20.30 pas binnen. Grappig moment ook. Ik stond te wachten voor de check-in (drama iedere dag) en zag opeens 2 mensen aan komen lopen die ik les had gegeven met crossfit. Wat een onwijs kleine wereld!

Dag 5: Grey naar Paine Grande, 12 km

Deze dag werd ik wakker met mega veel spierpijn in mijn benen. Gelukkig was ik niet de enige. Tijd om deze mooie camping (met warme douche!) te verlaten en richting de volgende camping te gaan. De route van vandaag was makkelijk, maar wel met echt prachtige uitzichten op de mooiste meren. Ik was wel blij ook dat het goed te doen was. Vanaf dit moment kom je ook samen met de W trek en dat betekend veel onbekende mensen (tijdens de O trek kom je iedere dag dezelfde mensen tegen, omdat je verplicht op dezelfde campings overnacht. Ook is het vanaf hier geen eenrichtingsverkeer meer. Helaas!

Bij Paine Grande aangekomen bleek deze camping nog beter dan de vorige. Ook lang die aan echt een werkelijk superblauw meer en op de achtergrond lagen prachtige bergen. Ik ben dan ook heerlijk een uurtje in mijn eentje op het strand gaan zitten om te genieten van de stilte.

Dag 6: Paine Grande naar Frances (Mirador Britânico), 16,5 km

Na een rustige dag was het weer tijd voor een zwaardere dag. Tenminste hier kon je zelf voor kiezen. De afstand van Paine Grande naar Frances is niet mega ver, maar de meeste mensen kiezen ervoor om een verlenging te doen van 9 km. Heen en terug naar Mirador Britanico. Zelf koos ik ook voor deze optie. Daarom vertrok ik al vroeg richting Camiamento Italiano. Hier kun je namelijk je backpack achterlaten en later weer oppikken. Scheelt toch een kilo of 12. De weg naar Italiano was mooi, maar het bos was wel voor een groot deel verwoest door een brand. Echt mensen let aub op met vuur, want dit was ontstaan door een toerist die wc papier probeerde te verbranden.

Bij Italiano aangekomen at ik nog snel iets en daarna was het tijd om een flinke klim te doen. Pffff mijn benen waren het hier zo niet mee eens. Ik voelde mij net een bejaarde die zichzelf aan haar wandelstokken omhoog aan het trekken was. Ik zag echt zo vreselijk af op het eerste stuk. Gelukkig kwam ik toen uit bij het eerste viewpoint. Een aantal gingen tot hier omdat ze hoorden dat Britanico niet veel mooier was. Ik twijfelde, maar Michael zei dat ik anders niet de hele O had gelopen en dus liet ik mij overhalen.

Gelukkig werd de route vanaf daar ook iets makkelijker en diegene die zei dat Britanico niet mooier was, is sowieso niet tot daar gelopen. Want boven heb je het mooiste uitzicht met overal rondom je immense bergen. Heel bijzonder! Ik ben niet lang gebleven, want was gesloopt en ben snel richting Frances gegaan. Dit was de eerste camping met platformen. Wat een drama om daar je tent fatsoenlijk op vast te zetten. Ik vond dit sowieso de minste camping. De wc’s waren mega ver lopen, inclusief pittige klim op de terugweg en er waren alleen kleine hutjes om te eten, maar de wind kwam daar zo doorheen. We hebben nog even gekaart, maar zijn al snel weer richting tent gegaan.

Dag 7: Frances naar Chileno, 18,5 km

Oke we gaan richting het einde. Vandaag liep ik naar de laatste camping van deze tocht. Chileno. De route was ook dit keer redelijk om te doen, maar ik merkte dat mijn lichaam er klaar mee was. Ik heb nog bijna geen nacht fatsoenlijk geslapen en ik loop ook natuurlijk met volle bepakking. Gelukkig nog maar even doorzetten en vandaag hebben we alles echt op het gemakje gedaan. De route was ook niet mega lang, maar wel mooi. Vooral het laatste stukje was prachtig. Hier liep je door een kloof waar meerdere condors boven je zweefden. Echt heel bijzonder!

Chileno zelf was niet heel bijzonder, maar wel de beste plek om te zitten. Het scheelt je de laatste dag namelijk 1,5 tot 2 uur eerder opstaan. Er was dit keer een foutje gemaakt en er stond al een rental tent op mijn platform. Maakte niet uit, ik mocht die gewoon nemen. Top want dit scheelt weer een tent opzetten en er lagen daarnaast ook matrassen in. Heel fijn in combinatie met mijn Thermarest NeonAir. Ook vandaag gingen we weer vroeg naar bed. De wekker gaat morgen namelijk rond 3.15.

Om je reis daarnaast aangenamer te maken vind je op deze en op deze plek twee aanbieders van tours die ik regelmatig gebruik. Als laatste zorg ik er meestal voor dat ik een e-sim regel. Super handig om toch online te blijven. (Bij een aankoop via de links ontvang ik een kleine commissie).

Dag 8: Chileno naar Torres en Visitorscentre, 14 km

Joehoeeee de laatste dag is aangebroken. Dit betekende wel om 3,15 mijn wekker, want net zoals de meeste mensen stond de hike richting de Torres op het programma en die schijnt het mooist te zijn bij zonsopkomst. Dit betekend wel zo’n 1,5 uur door een donker bos lopen in je eentje, maar verrassend genoeg vond ik dat dit keer helemaal niet spannend. Er zijn regelmatig paaltjes met reflectoren erop en ik heb maar 2 keer even over de route getwijfeld.

Boven was het echt onwijs koud, niet te doen. Helaas ook licht bewolkt waardoor de zonsopkomst niet heel spectaculair was, maar we konden wel de volledige torens zijn. Na iets meer dan een uur blauwbekken vond ik dat het tijd was om naar beneden te gaan. Ik kon namelijk nauwelijks nog bewegen. De weg terug was top, want bijna de hele tijd naar beneden tot de camping. Wel ben ik 1x flink gevallen met mijn rug op een rotsblok. Gelukkig zonder erg zoals we in het wielrennen zeggen. Bij de camping was het tijd om even te ontbijten en daarna alle spullen in te pakken. Klaar voor het laatste stuk.

Het laatste stuk was op een flink klim bij de camping na vooral naar beneden. Heel dat kan ik. Ik ging dan ook als een speer, maar helaas waren er onwijs veel tegenliggers. Vooral grote tourgroepen dagjesmensen (met Sorry, erg on fitte mensen) die ook nauwelijks aan de kant gingen. Mega irritant en totaal niet wat ik deze trek gewend was. Opeens zag ik links het Ierse stel verschijnen en ben ik samen met hun letterlijk naar beneden gerend. Mensen keken ons echt aan alsof we gek waren. (ze moesten eens weten dat dit dag 8 was met zware backpack).

Bij het visitorscentre was dan het eindpunt. Dit voelde echt onwijs goed, vooral omdat er steeds meer van de O trek binnenkwamen. Voelde echt als een soort gezamenlijke overwinning ofzo. Ik ben ook onwijs trots op mijzelf. Ik heb nog weinig ervaring met trektochten (of een paar dagen Kungsleden na) en was de enige vrouw die hem solo liep en daarnaast ook nog eigen tent en eten meesleepde.

Wil je mijn verslagen lezen over mijn trekkingen? Neem dan hier een kijkje:

Post a Comment

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit sed.

Follow us on